Cookies

Deze website maakt gebruik van cookies. Anonieme analytische cookies om het gedrag van bezoekers na te gaan en de website aan de hand van deze gegevens te verbeteren. Daarnaast worden ook marketing cookies gebruikt door derden om gepersonaliseerde advertenties te tonen. Ook wordt er gebruik gemaakt van deze cookies om integratie met social media mogelijk te maken. Denk aan video's op Youtube of functionaliteiten van Facebook.

Johan Goossens

Cabaretier - schrijver

Johan Goossens is cabaretier en schrijver. Hij publiceerde twee columnbundels, onder andere over zijn werk op een ROC.


menu

Nieuws

Pauw en Terlouw

Omdat ik er bij Pauw niet helemaal tussen kwam, hier nog even mijn duit in het zakje voor het Terlouwtouwtjedebat:

Het 'touwtje uit de brievenbus' van Jan Terlouw vind ik behalve sentimenteel en simplistisch vooral ook een schadelijk beeld. Het staat voor vertrouwen dat er ooit was, en dat nu zou zijn verdwenen. Ik geloof hier niet in. Ik geloof dat vertrouwen iets is wat moeite kost, iets waar je dagelijks voor moet werken, zeker in een samenleving met mensen van verschillende afkomst.

Vertrouwen is niet moeilijk in een dorp waarin iedereen al honderd jaar Boersma heet. Het wordt pas een uitdaging als er zes Syriërs komen wonen. Dan gaan de touwtjes al snel uit de brievenbus. Niet dat alle Syriërs crimineel zijn, of alle boeren racist, maar gewoon omdat de mens is geneigd tot angst en wantrouwen bij de aanblik van de ‘ander’. Zoals men ook in Terlouws tijd wantrouwend keek naar de mensen in een andere zuil. Vertrouwen bestond vooral binnen je eigen clubje - in het geval van Terlouw blijkbaar een blank, bemiddeld wijkje aan een Singel in Utrecht.

In plaats van het verleden te idealiseren, kan Terlouw beter realistisch kijken naar het heden. Onze maatschappij is oneindig veel ingewikkelder dan vroeger. Mensen delen vaak niet dezelfde culturele achtergrond, niet dezelfde waarden, soms niet eens dezelfde taal. Vertrouwen hebben is dan echt niet zo simpel: het is een constante uitdaging, zeker in een klimaat van polarisatie.

Een van de redenen waarom ik ooit ben gaan lesgeven, is omdat ik merkte dat ik door alle berichten in de media steeds banger werd voor Marokkanen. Als ik een groepje zag staan, liep ik al om. Door les te gaan geven en ze te ontmoeten, is mijn angst simpelweg minder geworden. Ik zeg niet dat er geen problemen zijn of dat het allemaal ideaal is, maar ik heb wel meer vertrouwen gekregen. Simpelweg door de ontmoeting aan te gaan, hoe afgezaagd dat ook klinkt.

Ik vind dat politici die staan voor een open, pluriforme samenleving erbij moeten vertellen dat dat helemaal niet makkelijk is. Dat we er moeite voor moeten doen, elke dag weer. Vertrouwen is geen uitgestorven dodo die niet meer bestaat, maar een bloem die we dagelijks water moeten geven.

Terugverlangen naar simplistische ideaalbeelden door politici is hierbij schadelijk. Het systematisch onderschatten van de uitdagingen waar we voor staan ('Heb vertrouwen!') eveneens. Te snel worden mensen die de nadelen van deze pluriforme samenleving benoemen weggezet als xenofoob of racist. Inmiddels vormen zij in de peilingen de grootste partij van het land.

Komt er nog een fatsoenlijke partij die deze mensen een alternatief biedt? Die de uitdagingen niet meer bagatelliseert en niet met sentimentele vergelijkingen komt van rijke, witte woonwijken uit de jaren zestig? Die wel gelooft dat we het samen kunnen doen? We hebben toch geen keus of ligt het aan mij?

http://pauw.vara.nl/media/367329

Meer nieuws