Johan Goossens

Cabaretier - schrijver

Johan Goossens is cabaretier en schrijver. Hij publiceerde twee columnbundels, onder andere over zijn werk op een ROC. 


menu

Gestopt met lesgeven

De knoop is doorgehakt! Na zes mooie, soms heftige jaren heb ik afscheid genomen van de school waarop ik lesgaf. Ik heb er veel geleerd, veel meegemaakt en ontzettend veel mooie mensen ontmoet. Maar het verhaal is verteld en het is tijd voor nieuwe uitdagingen.

De afgelopen jaren heb ik optreden en lesgeven geprobeerd te combineren. Dat was niet altijd makkelijk, vooral als ik weer eens laat thuis kwam en dan 's ochtends vroeg voor de klas moest. Mijn leerlingen keken me dan ongelovig aan als ik zei dat ik de vorige avond nog in Friesland was: ‘Maar dat is fucking ver!’

Maar lastiger nog dan de praktische kant van de zaak, zijn de rollen die zo verschillend zijn. Leraar is een vak waarbij je door je positie en verantwoordelijkheid beter niet voortdurend met je privé-beslommeringen te koop kunt lopen. Maar als je als cabaretier een mooi programma wilt maken, doe je dat juist wel en onderzoek je al je menselijkheid en zwakheden in het openbaar, of althans ik wel. Ook in mijn volgende programma VLAM doe ik dat, in de hoop vanuit het persoonlijke iets universeels te maken wat aanspreekt.

Mijn eerste try-outs gaf ik in Engeland, omdat ik dat in Nederland simpelweg te spannend vond. Een paar voorzichtige voorstellingen in Amsterdam deden me echter beseffen dat ik iets bijzonders in handen heb en dat ik niet meer terug kan. Darkroom Diaries wordt dus het uitgangspunt van VLAM. Het gaat over seks en over schaamte en van daaruit over de maatschappij. Het wordt geen plat programma maar wel persoonlijk en kwetsbaar, en ik wil me vrij kunnen uiten zonder die eeuwige vraag: 'Maar jij bent toch docent?’ Het wordt een zoektocht, maar ik wil de ruimte hebben me te kunnen uiten zonder dat de school daar eventueel last van ondervindt. En zonder dat ik mezelf ga censureren met het besef dat ik de volgende dag weer voor de klas zal staan.

Ik ga mijn collega’s en leerlingen zeker missen, maar we zullen elkaar ook nog blijven zien. In ieder geval wil ik jullie bedanken voor wat jullie me allemaal gebracht hebben, de humor en wijsheid, de steun in vrolijke en moeilijke maar nooit saaie tijden. En van mijn publiek hoop ik dat ze me blijven volgen, ook al is het onderwijs in mijn komende show niet meer de hoofdmoot, ook VLAM zal een zeer maatschappelijk programma worden dat volgens mij mensen echt kan raken.

(Kijk hier voor de speellijst)


Niewe speellijst VLAM!

Volgend seizoen komt Johan met zijn nieuwe voorstelling VLAM! 

Over idealen en onderzettertjes, een koophuis en een kutklas. 

Met rake observaties en superieure ironie. En natuurlijk weer geestige liedjes. 

De nieuwe data staan nu online. Meer dan 80 voorstellingen. Kijk voor een theater bij u in de buurt in de speellijst.


Pauw en Terlouw

Omdat ik er bij Pauw niet helemaal tussen kwam, hier nog even mijn duit in het zakje voor het Terlouwtouwtjedebat: 

Het 'touwtje uit de brievenbus' van Jan Terlouw vind ik behalve sentimenteel en simplistisch vooral ook een schadelijk beeld. Het staat voor vertrouwen dat er ooit was, en dat nu zou zijn verdwenen. Ik geloof hier niet in. Ik geloof dat vertrouwen iets is wat moeite kost, iets waar je dagelijks voor moet werken, zeker in een samenleving met mensen van verschillende afkomst. 

Vertrouwen is niet moeilijk in een dorp waarin iedereen al honderd jaar Boersma heet. Het wordt pas een uitdaging als er zes Syriërs komen wonen. Dan gaan de touwtjes al snel uit de brievenbus. Niet dat alle Syriërs crimineel zijn, of alle boeren racist, maar gewoon omdat de mens is geneigd tot angst en wantrouwen bij de aanblik van de ‘ander’. Zoals men ook in Terlouws tijd wantrouwend keek naar de mensen in een andere zuil. Vertrouwen bestond vooral binnen je eigen clubje - in het geval van Terlouw blijkbaar een blank, bemiddeld wijkje aan een Singel in Utrecht. 

In plaats van het verleden te idealiseren, kan Terlouw beter realistisch kijken naar het heden. Onze maatschappij is oneindig veel ingewikkelder dan vroeger. Mensen delen vaak niet dezelfde culturele achtergrond, niet dezelfde waarden, soms niet eens dezelfde taal. Vertrouwen hebben is dan echt niet zo simpel: het is een constante uitdaging, zeker in een klimaat van polarisatie. 

Een van de redenen waarom ik ooit ben gaan lesgeven, is omdat ik merkte dat ik door alle berichten in de media steeds banger werd voor Marokkanen. Als ik een groepje zag staan, liep ik al om. Door les te gaan geven en ze te ontmoeten, is mijn angst simpelweg minder geworden. Ik zeg niet dat er geen problemen zijn of dat het allemaal ideaal is, maar ik heb wel meer vertrouwen gekregen. Simpelweg door de ontmoeting aan te gaan, hoe afgezaagd dat ook klinkt. 

Ik vind dat politici die staan voor een open, pluriforme samenleving erbij moeten vertellen dat dat helemaal niet makkelijk is. Dat we er moeite voor moeten doen, elke dag weer. Vertrouwen is geen uitgestorven dodo die niet meer bestaat, maar een bloem die we dagelijks water moeten geven.

Terugverlangen naar simplistische ideaalbeelden door politici is hierbij schadelijk. Het systematisch onderschatten van de uitdagingen waar we voor staan ('Heb vertrouwen!') eveneens. Te snel worden mensen die de nadelen van deze pluriforme samenleving benoemen weggezet als xenofoob of racist. Inmiddels vormen zij in de peilingen de grootste partij van het land.

Komt er nog een fatsoenlijke partij die deze mensen een alternatief biedt? Die de uitdagingen niet meer bagatelliseert en niet met sentimentele vergelijkingen komt van rijke, witte woonwijken uit de jaren zestig? Die wel gelooft dat we het samen kunnen doen? We hebben toch geen keus of ligt het aan mij?

http://pauw.vara.nl/media/367329