Johan Goossens

Cabaretier - schrijver

Johan Goossens is cabaretier en schrijver. Hij publiceerde twee columnbundels, onder andere over zijn werk op een ROC. 


menu

Leer mij de mensen kennen in de pers

Hartzeer verpakt in prachtige verhalende kleinkunstliedjes

Met Maandag toonde Johan Goossens zich al een talentvol verteller. Inhoudelijk miste dat programma echter nog focus. Leer mij de mensen kennen blijkt een flinke sprong vooruit. Thematisch staat de voorstelling als een huis. Bovendien is hij als performer gegroeid. Het is nu gemakkelijker om hem te duiden: Johan Goossens, dat is een wat elitaire, onhandige jongen die met veel (zelf)spot en oprecht engagement naar de wereld kijkt.

De cabaretier besloot een paar jaar geleden dat hij leraar Nederlands wilde worden op een ROC. Hij had geen ervaring en beschikte niet over de juiste diploma's. 'Ik kon de volgende dag beginnen.' Stond hij als blanke homo opeens voor een klas met dertig Marokkanen. Goossens vertelt zeer luchtig over zijn ervaringen met wat je best de onderkant van de samenleving mag noemen. Hij zet zichzelf heel bewust neer als een intellectueel ('Ik vind hbo'ers al mensen met een vlekje'), maar spreekt bijna liefdevol over zijn leerlingen, die soms pistolen mee naar school nemen of elektronische enkelbanden dragen.

Tegelijk is Goossens geen linkse idealist. Hij brengt met Leer mij de mensen kennen bepaald geen multiculturele propaganda. Sterker: achter de glimlach schuilt een behoorlijk grauw werkelijkheid. Eén van zijn leerlingen verliet een stageplek omdat hij leiding wil geven in plaats van vloeren aanvegen. Wat gezien zijn opleiding een tamelijk naïve ambitie is. Goossens ideeën om droom en realiteit in het onderwijs beter op elkaar te laten aansluiten, getuigen van een prettige realiteitszin.

Zijn motivatie voor het ROC-avontuur komt terug in een aantal slimme subplotjes. De voorstelling wordt hierdoor persoonlijker en voorkomt dat het een kil seminar wordt. Mocht het voorgaande toch wat zwaar klinken:Leer mij de mensen kennen is ook zeer om te lachen. Er blijft voldoende ruimte over voor absurde verhalen én voor misschien wel zijn grootste talent: het zingen van prachtige, verhalende kleinkunstliedjes die vaak net een andere kant opgaan dan je verwacht. Met name het lied over zijn vader is schitterend: hartzeer verpakt in glimmend glazuur. 

Het Parool | 16-02-2013
Meer in de pers