Johan Goossens

Cabaretier - schrijver

Johan Goossens is cabaretier en schrijver. Hij publiceerde twee columnbundels, onder andere over zijn werk op een ROC. 


menu

Maandag in de pers

Vrolijke huls met ontroerende treurigheid en gemene prikjes

Johan Goossens komt uit een dorp. Op zondag mocht je niks en de rest van de week was er niets te doen. Niet echt het ideale milieu voor een met zijn homoseksualiteit worstelende puber. De geaardheid van Goossens loopt als een rode draad door de voorstelling, zonder dat het klef of aanstellerig wordt. Hij vertelt over het turven van erecties - "Kut, ik ben homo" - maar heeft ook een mooi poëtisch verhaal over hoe hij de billen van een zwart jongetje op de basisschool bewonderde. 

Dat zwarte jongetje raakt aan een ander onderwerp: 'die verdomde multiculturele samenleving'. Goossens maakt snel duidelijk niet over politiek te willen praten, maar doet dat op bijna terloopse wijze juist wel. Zonder geheven vingertje, mét een flinke berg zeer persoonlijk engagement. Hij ontwijkt platgetrapte cabaretpaden en durft zijn twijfels uit te spreken. Durft toe te geven dat hij soms drie keer per dag van mening verandert over Marokkanen.

De gekozen vorm is knap: onderwerpen schuiven als tektonische platen over elkaar heen, zonder dat precies duidelijk is waar het ene ophoudt en het andere begint. De toon blijft daarbij vederlicht. Misschien een beetje te licht. Goossens staat prettig nonchalant op het podium, maar dat keert zich ook tegen hem, zoals tijdens een wel erg vijblijvend verhaal over het verschil tussen mannen en vrouwen. Dan dwalen je gedachten makkelijk af, ook al omdat hij er qua timing van zijn grappen nog wel eens naast zit. Dat probleem doet zich bij de liedjes niet voor. Die zijn zonder uitzondering goed geschreven en vaak grappiger dan de conferences. Een tragikomisch pareltje is het nummer over een hond die vrolijk kwispelend de visite aflebbert, maar chagrijnig zijn mand induikt als hij met het baasje alleen is. Dat lied is Goossens in een notendop: een vrolijke huls met meer dan voldoende ruimte voor ontroerende treurigheid en gemene onderhuidse prikjes. Maandag is verre van perfect, maar maakt wel nieuwsgierig naar meer. 

Het Parool | 12-01-2011
Meer in de pers