Johan Goossens

Cabaretier - schrijver

Johan Goossens is cabaretier en schrijver. Hij publiceerde twee columnbundels, onder andere over zijn werk op een ROC. 


menu

Column Parool

Renzo van Poppel

De eerste weken van het schooljaar zijn de weken van voorspellingen. Elke docent die de lerarenkamer binnenkomt, doet een duit in het zakje. ‘Die eerstejaars horeca wordt nog een hele kluif,’ klinkt het dan. Zuchtend loopt de docent Engels naar haar bureau. De aanwezige collega’s kijken op: ‘Ja? Heb je ze al gehad? Hoe waren ze?’ De docent houdt halt bij haar tafel. Ze weet dat ze de aandacht heeft en weegt haar woorden zorgvuldig. ‘Rustig,’ zegt ze, alsof ze een wijn proeft. ‘Rustig, maar er broeit iets. Als je het mij vraagt: stilte voor de storm.’

Er wordt geknikt. Hoofden gaan terug naar koffie en computer. Blijkbaar weet iedereen hoe moordend een muisstille klas kan worden in de loop van een schooljaar. Iedereen behalve ik. ‘Zijn er nog leerlingen waar ik extra op moet letten?’ vraag ik. De collega kijkt me medelijdend aan en besluit dan: ‘Dewi. Kijk uit voor Dewi.’

Hierop komen alle hoofden weer omhoog:

‘Oh, jaaaah! Dewi!’

‘Vreselijk!’

Verbaasd graaf ik in mijn herinneringen. Ik heb de klas al twee keer gehad, en Dewi was volgens mij een stil blond meisje links vooraan. ‘Maar die is toch best rustig?’ vraag ik. Hierop barsten mijn collega’s weer los.

‘Ja, maar ondertussen!’

‘Hou die in de smiezen, Johan!’

Zo gaat het nu al weken. Het is frustrerend hoezeer het oordeel van mijn collega’s verschilt van mijn huis-tuin-en-keuken mensenkennis. Waar ik geen vuiltje aan de lucht zie, vermoeden zij een haard van onrust en muiterij. Waar ik de kat nog uit de boom kijk, zeggen zij na één les: ‘Leuke jongen, die Mohammed, maar die haalt de kerst niet.’ Zelden kom ik erachter waarop ze zich baseren, anders dan op een je-ne-sais-quoi van oude rotten in het vak.

Maar deze keer wil ik het er niet bij laten zitten. ‘Wat is het dan?!’ roep ik uit ‘Wat is er nou zo fundamenteel mis met Dewi?’ Hierop is het stil. De docent Engels denkt na. ‘Kijk…,’ zegt ze moeilijk ‘Het is net als met een oud-leerling, Renzo van Poppel.’ Bij het horen van de naam veert iedereen op:

‘Dat is het!’

‘Ja, verrek! Renzo!’

Van links en rechts klinken complimentjes over deze scherpe observatie. De docent begint ervan te glunderen. Dan wendt ze zich weer tot mij: ‘Ja, die heb jij nooit gehad, Johan. Die is al een paar jaartjes van school…’

‘Nou wel meer dan een paar!’ klinkt het.

Ik zucht. Zo gaat het elke keer. Niet zelden blijkt zo’n leerling al meer dan tien jaar niet meer door de gangen te lopen. Zijn naam waart alleen nog rond als een type, een categorie mensen. Wat er mis is met Dewi? ‘Dewi is een typische Renzo van Poppel.’ Oké, bedankt.

Verschenen op 19-09-2013 in het Parool
Meer