Cookies

Deze website maakt gebruik van cookies. Anonieme analytische cookies om het gedrag van bezoekers na te gaan en de website aan de hand van deze gegevens te verbeteren. Daarnaast worden ook marketing cookies gebruikt door derden om gepersonaliseerde advertenties te tonen. Ook wordt er gebruik gemaakt van deze cookies om integratie met social media mogelijk te maken. Denk aan video's op Youtube of functionaliteiten van Facebook.

Johan Goossens

Cabaretier - schrijver

Johan Goossens is cabaretier en schrijver. Hij publiceerde twee columnbundels, onder andere over zijn werk op een ROC.


menu

Column Parool

Groen!

Als ik de docentenkamer binnenkom, zie ik bij de ingang een schaal met groene Anta-Flu’s. Ernaast ligt een A4’tje met vijf keer vaal geprint: ‚Groen!’ Ik kijk er een tijdje peinzend naar, maar kan maar niet bedenken wat hiermee wordt gevierd.

Bij het koffiezetapparaat staat een groepje docenten. ‚Zjohán!’ roept Sierra blij. ‚Ben je er weer?!’ Ik wil mijn Spaanse collega net over mijn buikgriep gaan vertellen, als we worden onderbroken.

‚Gefeliciteerd hè?’ zegt een conciërge. Hij klopt haar op de schouder.

‚Ja, gefeliciteerd!’ klinkt het nu van een paar kanten.

Sierra glundert en fluistert in mijn oor: ‚Leerplicht is langs geweest…’

Ik herinner me een mailtje van mijn leidinggevende. Een dankmailtje aan het hele team. Dat we op alle punten ‚ruim voldoende’ waren beoordeeld en dat we die in onze zak mochten steken. Dat we trots mochten zijn. Ik las het mailtje verwonderd over. Het geheel was roerender dan zijn kersttoespraak.

‚Ik heb drie nachten niet geslapen.’ gaat Sierra verder. Als zorgcoördinator is zij verantwoordelijk voor de papierwinkel die het onderwijs tegenwoordig met zich meebrengt. ‚Geen oog dichtgedaan,’ zegt ze. ‚Uit-slui-tend gejankt.’ Er klinkt pathos in haar stem, maar ik zie dat ze het meent.

‚En is werkelijk alles goedgekeurd?’ vraagt iemand ongelovig.

‚Al-les.’

‚Ook de POK’s?’

‚Juist de POK’s.’ Links en rechts draaien hoofden zich om. Sierra doet er een schepje bovenop. ‚We kregen zelfs complimenten voor de POK’s!’

Ik weet even niet wat POK’s ook alweer zijn. Sowieso doet het gesprek nogal cryptisch aan.

‚En hing alles in TP?’ Vraagt een man in een coltrui.

‚Al-les.’

‚Met de juiste CREBO’s?’

Mijn collega knikt. Nu valt werkelijk iedereen stil. Met open monden wordt Sierra aangestaard. ‚Daar hadden we speciaal nog naar gekeken, naar de CREBO’s. Stel je voor dat de verkeerde CREBO’s in het systeem staan!’ Ze lacht zenuwachtig.

‚Ja, dan hang je,’ bromt een docent.

Enigszins bevreemd kijk ik naar mijn collega’s en de opluchting die van hun gezichten is te lezen. Stuk voor stuk zijn dit mensen die uit sociaal gevoel, uit betrokkenheid zijn gaan werken met jongeren. Maar zelden heb ik ze zo emotioneel gezien als om deze goedkeuring, deze krul van de gemeente onder de bureaucratische rompslomp waartoe ons vak is verworden.

‚Ik besef het nog niet helemaal hoor…’ zegt Sierra. Ze slikt even diep. ‚Maar het is voorbij gelukkig. We staan op groen!’ Een applaus stijgt op.

Ik denk aan de schaal met Anta-Flus. Groen. We staan op groen. Nu nog lesgeven.

Verschenen op 14-03-2015 in het Parool
Meer