Johan Goossens

Cabaretier - schrijver

Johan Goossens is cabaretier en schrijver. Hij publiceerde twee columnbundels, onder andere over zijn werk op een ROC. 


menu

Column Parool

#zeghet

Ik stuitte op de #zeghet-campagne op Twitter en vond het meteen heel belangrijk. Wat goed, dacht ik, dat slachtoffers van aanranding zich zo uitspreken! 

   Ik scrolde op mijn timeline naar beneden op zoek naar heftige verhalen, maar vond vooral reacties in de trant van ‚Wat een heftige verhalen hier op Twitter!’ 

   Nou ben ik een digibeet dus daar zal het ongetwijfeld aan liggen. In eerste instantie vond ik enkel een verhaal van een jongen die door een oude homo aan een bar in zijn kruis was gegrepen en daarna zijn ‚hele seksualiteit opnieuw had moeten hervinden’. 

  Hm. 

  Ik was ook wel eens in mijn kruis gegrepen aan een bar. Door een Japanse vrouw die daarna straalbezopen van haar kruk lazerde. Moest ik dit ook gaan delen? Ik had het hooguit irritant gevonden. 

   Verder trof ik een hele reeks verhalen in de categorie ‚jongen-wilde-met-me-kanoën-in-de-Biesbosch-naar-een-onbewoond-eiland-en-bleek-toen-ineens-seks-te-willen-hebben!' Het draaide er telkens op uit dat de protagoniste helder en duidelijk nee zei, waar dan niet naar werd geluisterd. 

  Ook deze verhalen kwamen niet bij me binnen. Wat was er met me aan de hand? Was ik dan zo cynisch? Ik merkte bij mezelf dat ik het eigenlijk wel assertief vond van die meiden om in zo’n laat stadium, eenmaal liggend op een picknickkleed in de Biesbosch nog nee te durven zeggen.  

   Dat durfde ik niet hoor, toen ik een paar jaar jonger was. Heb ik echt moeten leren. 'Nee is nee' vond ik lange tijd vooral een goede theorie. In de praktijk voelde ik al dat ik iemand iets was verschuldigd als er een cola-vieux voor me werd gekocht. 

   Eigenlijk heb ik best vaak tegen mijn zin in seks gehad. Gewoon omdat iemand dan al helemaal uit Osdorp was komen fietsen en volledig naakt in mijn kamer stond. Ook al was de lust bij mij inmiddels al gezakt - afgeknapt op de stem, een domme opmerking, of simpelweg omdat mensen nu eenmaal de neiging hebben tegen te vallen als ze hun kleren uittrekken. Maar nee zeggen lukte me dan niet. Dat vond ik lullig.

   Wie a zegt moet ook b zeggen, zei ik streng tegen mezelf. Gewoon even dissociëren en gaan met die banaan. Zoals je op feestjes soms gevangen zit in een saai gesprek.  

   Nee, aangerand ben ik nooit. Bij mij is er eigenlijk maar één iemand over mijn grenzen heen gegaan en dat was ikzelf. #zeghet

Verschenen op 08-11-2015 in het Parool
Meer