Cookies

Deze website maakt gebruik van cookies. Anonieme analytische cookies om het gedrag van bezoekers na te gaan en de website aan de hand van deze gegevens te verbeteren. Daarnaast worden ook marketing cookies gebruikt door derden om gepersonaliseerde advertenties te tonen. Ook wordt er gebruik gemaakt van deze cookies om integratie met social media mogelijk te maken. Denk aan video's op Youtube of functionaliteiten van Facebook.

Johan Goossens

Cabaretier - schrijver

Johan Goossens is cabaretier en schrijver. Hij publiceerde twee columnbundels, onder andere over zijn werk op een ROC.


menu

Column Parool

Geen boek, geen les

Ik heb een collega die kent geen genade. Met de armen over elkaar staat ze in de deuropening van haar lokaal en controleert bij elke arriverende leerling of hij zijn boeken bij zich heeft. Als er ook maar één lullig schriftje ontbreekt, zegt ze kil: ‘Geen boek, geen les,’ waarna de leerling afdruipt, zich kleiner voelend dan een pissebed.

Op deze collega ben ik jaloers. Regelmatig kijk ik toe hoe ze hooghartig de ene na de andere puber weigert om uiteindelijk, met een kwart minder leerlingen, doodgemoedereerd haar les te beginnen.

Nee, dan de start van mijn lessen. Het joviale binnenkomen, het gegooi met tassen. En steevast de rij met smoesjes bij mijn bureau: ‘Maar ik had gisteravond juist expres mijn boek op mijn nachtkastje gelegd, maar vanmorgen heeft mijn zusje haar enkel verzwikt…’

‘Ik heb mijn boek wél bij me! Maar hij zit in mijn kluisje. En die krijg ik niet open, want de conciërge die zei… ’

Ik weet niet hoe ze het doen, maar binnen een halve zin word ik hun wereld binnengezogen en ben ik ervan overtuigd dat het onrechtvaardig zou zijn om ze te straffen voor zoveel overmacht.

Elke dag neem ik me voor om meer als mijn collega te zijn. Niet eens in discussie te gaan. Het te laten bij een enkele, veelzeggende hoofdknik naar het gat van de deur. Maar voor ik het weet sta ik weer sullig naar een bizar verhaal te luisteren of een brief te lezen waaruit ik moet opmaken dat het heel logisch is dat Samantha na negen maanden nog steeds geen boeken heeft besteld.

Een enkeling geeft toe dat hij het boek gewoon is vergeten. ‘Maar de afgelopen weken had ik het al-tijd bij me, zelfs als we geen les hadden!’

‘Okay,’ zeg ik dan. ‘Maar volgende keer wel meenemen he?’

‘Ja tuurlijk!’ klinkt het dan. ‘Ik schrijf het meteen in mijn agenda. Kijk meneer, ik heb het opgeschreven!’

De door mij zo benijde collega heeft nog een regel: als ze de deur dichttrekt, is dat een teken dat de les is begonnen. Wat een verschil: als ik de deur dichttrek, heeft niemand dat in de gaten. Tijdens al het gemarchandeer is mijn klas veranderd in een kletsende, youtubekijkende meute. Ik probeer er bovenuit te komen. Ik klop een paar keer op het bord en roep: ‘Stil!!’ Ik besluit dat het tijd is voor actie en met een lage stem bas ik door de klas: ‘Vanaf volgende week gaan we hier een aantal regels instellen!’ In de afwachtende stilte die volgt, klinkt spottend vanaf de achterste rij: ‘Oh, meester, je maakt ons bang.’ Daarna begint iedereen te lachen. Ik ook.

Verschenen op 06-06-2013 in het Parool
Meer