Johan Goossens

Cabaretier - schrijver

Johan Goossens is cabaretier en schrijver. Hij publiceerde twee columnbundels, onder andere over zijn werk op een ROC. 


menu

Column Parool

Uitpraten

   „Ik kan het je afraden. Het heeft gewoon geen zin.”

   -„Nee?”

   „Ik heb het ook geprobeerd met mijn ouders. Een open gesprek over mijn jeugd.” 

   -„En?” 

   „Niks. Het werd knallende ruzie. Ik heb ze daarna een half jaar niet meer gezien.”

   -„Poeh.”

   „Terwijl, ik wou alleen wat dingen uitpraten. Dingen van vroeger waar ik mee zat. Om daarna weer verder te kunnen, snap je? Met een schone lei.” 

   -„Ja, precies! Dat is ook het enige wat ik wil. Gewoon dat er geen ruis meer op de lijn zit.” 

   „En ik kleedde het ook netjes in, van: jullie hebben veel voor me gedaan, en overal gaan wel eens dingen fout…” 

   -„Oh ja, dat is een goede.”  

   „Nou, ik was amper begonnen met mijn verhaal of ik zag mijn moeder wit wegtrekken. Ik heb haar nog nooit zo nijdig gezien. En mijn vader raakte helemaal in paniek, die riep: ‚Wij zijn niet van het uitpraten!’ en rende de tuin in. Dus dat gesprek liep spaak, kun je wel zeggen. Gelukkig had ik een brief geschreven, op aanraden van mijn therapeut. Dus die ben ik toen maar voor gaan lezen.”

   -„Wat stond daarin?”

   „Dat ze me teveel claimden. Ze waren altijd overbezorgd. Dat doet wat met je, hoor, als kind. Volgens mij heb ik daardoor nog steeds geen relatie.”

   -„Nee, dat zou best kunnen.”

  „En jij? Wat wil jij met ze bespreken?” 

  -„Ja, ik ben dus juist te vrij gelaten. Dat is ook niet fijn hoor. Volgens mijn haptonoom drink ik daarom zoveel. En ik heb het al een keer proberen te bespreken, maar dan alleen met mijn moeder.” 

   „En?” 

   -„Ze ontkende alles. Echt zeldzaam, wat ik ook op tafel gooide, zij mepte het er meteen weer vanaf.”

   „Ja, dat is die generatie, hè? Geen zelfinzicht.” 

   -„Precies! Ze heeft een uur lang alles glashard zitten ontkennen. Met rechte rug is ze vertrokken. En van mijn vader hoorde ik later dat ze huilend is thuisgekomen.” 

   „Ah, zielig.” 

   -„Ik kreeg hem aan de lijn, woedend. Hoe ik mijn moeder zo durfde te behandelen! Ik wist niet wat ik hoorde. Terwijl ze alles wat ik zei, had weggewuifd!’”    

   „Maar het kwam blijkbaar toch aan?” 

   -„Ja, kennelijk. Als ik dat had geweten, had ik me een beetje ingehouden..”

   „Grappig, ik wist niet dat jij hier ook mee zat. Ik vind jouw ouders altijd heel aardig.” 

   -„Ik de jouwe ook. Schatten, vind ik het.” 

Verschenen op 03-10-2015 in het Parool
Meer