Johan Goossens

Cabaretier - schrijver

Johan Goossens is cabaretier en schrijver. Hij publiceerde twee columnbundels, onder andere over zijn werk op een ROC. 


menu

Column Parool

Scharen

Geen idee wie er op is gekomen en wat de link precies was, maar ineens gaat de les niet meer over leesvaardigheid, maar over zelfbevrediging. De klas bestaat uit tien meiden, die het onderwerp dankbaar aangrijpen.

'Ik doe dat echt wel hoor! Als mijn vriend een week weg is ofzo.'

'Ja meester, iedereen doet dat, ook als ze het niet durven zeggen!'

Ik onderdruk mijn glimlach. Dit is typisch voor het lesgeven aan niveau twee: het ene moment lees je een tekst over afvalverwerking en het volgende moment voer je een discussie over masturberen. Ik ken de klas inmiddels redelijk en besluit voorlopig niet in te grijpen.

'Bij ons had iedereen een dildo, heus wel,' zegt Adhira, een klein Hindoestaans meisje. 'Ik zat toch in dat internaat, weet je? Nou dan zit je met enkel meiden, twenty four seven. En weet je wat het is meester? Je hebt toch je behoeftes…'

Links en rechts klinkt het:

'Echt, hè.'

'Ja, toch?'

In elke andere klas zou ik de discussie hier onderbreken, uit angst voor hilariteit. Maar dit is hoe ze praten, waar ze mee bezig zijn.

'Soms heb je gewoon een piemel nodig, meester.'

Er wordt slechts ernstig geknikt. Dan, na een korte stilte:

'Weet u wat het is? In die internaten gaan alle meiden met elkaar.'

Ik hou even mijn adem in. De meeste leerlingen komen uit culturen waar dit niet makkelijk bespreekbaar is. Maar de meesten hebben ook ooit in zo’n jeugdinrichting gezeten en meteen klinkt er bijval. Ze lijken opgelucht er eindelijk over te kunnen praten.

Amberley, een stevige Surinaamse en de leider van de klas: 'Iedereen had gewoon een vriendinnetje, weet je. En dan sliep je in dezelfde kamer. Of je zocht elkaar gewoon op.

‘Hmm-hmmm.’

'Onbeperkt, gewoon.'

‘En dan deed je het met elkaar. Zoenen enzo. En andere dingen.'

Weer geknik.

'Scharen!' klinkt het van achter uit de klas.

Nu barst iedereen in lachen uit. De magie is verbroken.

'Hahaha, deed jij dat? Gatverdamme..'

‘Nee, ik niet! Tuurlijk niet!’

Een hilarisch gegil barst los. Hilarisch gegil over scharen. Ik denk aan de dunne muren en vrees voor opmerkingen straks in de docentenkamer. Ik probeer ze tot kalmte te manen, maar kan mezelf nauwelijks verstaan.

Dan, als het eindelijk rustig wordt, zegt Amberley met autoriteit: 'Het is wel waar hoor, meester. Alle meisjes doen het met elkaar op internaten.'

De rest knikt.

'Iedereen, mees.'

'Kapot veel.'

Het is even stil. En dan:

'Maar ik niet.'

'Nee, ik ook niet.'

'Nooit, gatver.'

Er wordt ongemakkelijk gezwegen. Dan gaat er een vinger omhoog:

'Dus meester, wat is nou het antwoord op vraag drie?'

We gaan verder met de tekst over afvalverwerking.

Verschenen op 02-05-2013 in het Parool
Meer