Johan Goossens

Cabaretier - schrijver

Johan Goossens is cabaretier en schrijver. Hij publiceerde twee columnbundels, onder andere over zijn werk op een ROC. 


menu

Column Parool

Tien Minuten

Zoals ze op haar stoel zit, is ze exact haar dochter. Onderuitgezakt en kauwgom kauwend. Hoewel twintig jaar ouder, is ze ook qua taalgebruik haar gelijke: 'Begin maar meteen, want straks heb ik een prent aan mijn broek. Er zijn kenker weinig parkeerplaatsen hiero.'

Ik begin met zeggen dat ik het fijn vind dat ze gekomen is.

Dit meen ik ook.

Ik hoor collega's op gymnasia wel eens klagen over ouders die onnodig vaak naar tienminutengesprekken komen om te horen hoe briljant hun kind wel niet is. Maar bij mijn leerlingen geeft hoogstens een op de vijf ouders zich op. Daarvan verschijnt de helft ook echt op de avond zelf. Dus met elke ouder ben ik blij.

'U heeft misschien gehoord,' begin ik op een soort schoolmeesterachtige toon 'Dat het gedrag van Imelda de laatste tijd nogal..'

'Ja, bij Frans!' zegt ze fel. 'Maar ze ken ook geen Frans, dat heb ze nooit gehad. Op het VMBO was die leraar drie jaar ziek.'

‘Oh’ zeg ik maar. ‘Zo. Drie jaar...’ Ik klik met mijn pen. ‘Maar ook bij rekenen..'

'Die man die kan gewoon niet uitleggen! Ze zegt altijd: ‘mam, als je die man iets vraagt, begint hij meteen te schelden en zet je eruit!' Ze gaat nu rechtop zitten en kijkt me venijnig aan. 'Nou, ik zeg je heel eerlijk: dan zou ik mezelf ook niet netjes houden.’ Bijna door haar tanden: ‘En dan ben ik héél eerlijk..'

‘Ik wil alleen maar even de feiten op een rijtje hebben,’ zeg ik. ‘Ik wil alleen even vertellen hoe het hier op school gaat momenteel. Want ook bij Engels en bij gastheerschap mag ze de les voorlopig niet in. Althans niet tot ze haar excuses heeft aangeboden.’

'En nou?! Mag ze niet op stage zeker?'

'Nou, daar zou ik graag met u over willen praten vandaag. '

'Ach, jullie beslissen toch gewoon wat jullie zelf willen! Ik word hier zo schijtziek van..' Ze slaat met haar hand op tafel.

Achter haar, in het raampje van de deur verschijnt het hoofd van een collega. Onze lokalen zitten naast elkaar en we hebben een deal vanavond. Als we rumoer horen bij de ander, nemen we even poolshoogte.

'Luister, mevrouw,' ik zucht. 'Ik weet dat Imelda veel problemen heeft gehad de laatste tijd. Ook privé...'

Voor het eerst valt de moeder stil. Ze kijkt naar schoot. Ik knik naar het raampje en mijn collega verdwijnt.

'Kijk,' zeg ik. 'Kijk..' Ik zoek naar een ingang, een toon. Een magische manier om alles heel makkelijk bespreekbaar te maken. Maar hoe begin je over een alcoholische vader, een uithuisplaatsing en het herhaaldelijk ingrijpen van de politie? Ik kijk op mijn horloge. Nog vijf minuten.

Verschenen op 01-11-2013 in het Parool
Meer