Johan Goossens

Cabaretier - schrijver

Johan Goossens is cabaretier en schrijver. Hij publiceerde twee columnbundels, onder andere over zijn werk op een ROC. 


menu

Column

Burgemeester

Ik fietste door de Reguliersdwarsstraat, toen ik op de stoep voor een restaurant onze burgemeester zag roken. Hij stond daar in zijn eentje en voor ik het wist, kneep ik in mijn remmen. Toen ik voor zijn neus stond, sprak hij even geroutineerd als vriendelijk de briljante openingszin: ‘Zeg het eens?’

Het klonk of hij overal voor openstond, van een klacht over een verkeersdrempel tot een fundamentele discussie over de sociaaldemocratie. Het voelde alsof hij dit soort gesprekjes graag voerde, of in ieder geval evenzeer tot zijn ambt vond horen als het ontvangen van de koning.

Zelf was ik enigszins overrompeld door mijn actie, want ik spreek eigenlijk nooit iemand aan. Zeker geen bekende mensen die mij dan weer niet kennen en die het waarschijnlijk druk genoeg hebben. Maar ik had hem vlak daarvoor in een tv-programma gezien waar hij in mijn ogen onheus werd bejegend.

‘Oh ja vreselijk!’ zei hij meteen, toen ik erover begon. ‘Dat had ik niet moeten doen..’

Ik verzekerde hem dat hij ondanks de omstandigheden goed uit de verf was gekomen. Het was een nogal geforceerd programma, waarin de interviewer Sven Kockelmann zich van tevoren leek te hebben voorgenomen het overal mee oneens te zijn waar zijn gast mee kwam. In het geval van Van der Laan sprak hij hem aan op zijn aanpak van de top 600 en toen van der Laan daar fel op reageerde, werd ineens het credo: ‘Waarom reageert u daar zo boos op?’ De rest van het programma ging daarover - waarom Van der Laan nou zo kwaad werd enz., heel flauw. 

’Het gekke is dat ik juist had toegezegd omdat hij het zo aardig vroeg,' zei de burgemeester.

'Wie? Sven Kockelmann?' 

'Ja! Dat zou je niet zeggen, maar in de wandelgangen is hij echt zo'n joviale Brabander. Maar zodra de camera’s aangingen, veranderde dat volledig. Als ik dat had geweten...’ Hij inhaleerde diep en zei toen: ‘Maar ik heb er gek genoeg best een aantal leuke reacties op gekregen. Waaronder die van jou.’ Hij knikte vriendelijk en voor ik het wist was het gesprek met de burgemeester op een leuke, positieve manier afgerond. We wensten elkaar nog een fijne avond en ik sprong weer op de fiets, me verbazend over hoe soepel dit was gegaan. Hoe open hij was geweest. En dat ik hem überhaupt had aangesproken! Maar bij hem deed je dat gewoon. Wat een burgemeester. Wat een man. Rust zacht.   

Verschenen op 07-10-2017 in
Meer columns